O autorze

Beata Bochińska

Dyrektor Instytutu Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. Absolwentka UW, historyk sztuki i dizajnu. Specjalistka z zakresu zarządzania nowym produktem oraz wprowadzania marek oraz wprowadzania linii wzorniczych na rynek.

www.iwp.com.pl

Artykuł

Artykuł ukazał się w numerze 22 (I/2007) kwartalnika 2+3D

Ilustracje

Interdyscyplinaria

Skala problemu

Beata Bochińska, 7 marca 2007

Weekend spędziłam w Barcelonie. Miałam dużo czasu, nabrałam dystansu. Wróciłam zdecydowana i pewna, że trzeba zacząć działać i nie obawiać się trudności. Wiedziałam, że to właściwy czas i miejsce. Drugiej szansy nie będzie.

12 grudnia stał się dla nas godziną zero. Zaprosiliśmy do Instytutu Wzornictwa Przemysłowego przedstawicieli administracji publicznej (którzy mają wpływ na kształtowanie ram prawnych), przedstawicieli agencji rządowych (odpowiedzialnych za alokację unijnych środków), dziekanów wydziałów wzornictwa (mających wpływ na to, czego uczy się przyszłych adeptów sztuki projektowania), projektantów współpracujących z przemysłem (którzy mają doświadczenie zawodowe), dziennikarzy specjalizujących się w gospodarce (ci z kolei rozumieją uwarunkowania ekonomiczne), przedstawicieli funduszy inwestycyjnych (czyli potencjalnych inwestorów) oraz reprezentantów Muzeum Narodowego w Warszawie (dysponentów kolekcji polskiego wzornictwa).

Celem spotkania było nie tylko poinformowanie zainteresowanych o działalności IWP i naszych planach na najbliższy czas, ale przede wszystkim wskazanie, czym jest wzornictwo i jakie jest jego miejsce w aktualnej sytuacji gospodarczej. Oczywiście takich spotkań i samych deklaracji było już sporo. Lecz tym razem nasz pierwszy kwartał ciężkiej pracy włożonej w wybrane projekty zaowocował konkretami. Na tym spotkaniu mogliśmy informować o dokonaniach i poprosić o komentarze.

W listopadzie IWP złożył w Ministerstwie Gospodarki oraz w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości autorski projekt zatytułowany Zaprojektuj swój zysk. Program zakłada przeszkolenie polskich projektantów i przedsiębiorców (zgodnie z metodologią opracowaną przez Zakład Rozwoju Nowego Produktu IWP). Dzięki tym szkoleniom i ujednoliceniu metody wdrażania nowych produktów, w przyszłości będzie można uruchomić unijne dotacje dla przedsiębiorstw na zakup i wdrożenie projektów autorskich. Finanse unijne mogą być przeznaczone na ten cel dzięki Programowi Operacyjnemu Innowacyjna Gospodarka, a w określonych kartach operacyjnych znalazły się już zapisy dotyczące wzornictwa. Program Zaprojektuj swój zysk powstał po to, aby uniknąć wydawania pieniędzy na zakup pseudoinnowacyjnych wzorów i praw autorskich do nieprofesjonalnych projektów.

Obecnie czekamy na zaakceptowanie programu przez Radę Ministrów oraz Komisję Europejską. Równolegle IWP wraz z wybranymi partnerami opracowuje metodę i zakres szkoleń tak, by móc sprostać skali projektu, który zakłada przeszkolenie łącznie 550 przedsiębiorstw w kilku branżach. Ma on być poprzedzony raportem dotyczącym możliwości i barier aplikacji wzornictwa w polskich przedsiębiorstwach.

Od 2007 roku wracamy do tradycji wydawania „Biuletynu IWP”. Ten kwartalnik ukazywał się przez wiele lat i był kierowany do szerokiego grona projektantów. Tym razem adresujemy go do przedsiębiorców. Ma być podstawowym narzędziem informacyjno-edukacyjnym na temat efektywności wzornictwa, rozwoju nowych produktów i wprowadzania ich na rynek. Kierownicy działów marketingu, sprzedaży i wdrożeń są naszymi naturalnymi partnerami i dla nich tworzymy nowy biuletyn.

Od 10 stycznia uruchomiliśmy nowy serwis internetowy (www.iwp.com.pl): można znaleźć w nim artykuły dotyczące historii polskiego wzornictwa, winiety polskich projektantów (zapraszamy do przesyłania własnych portfolio), informacje na temat działalności IWP, zainicjowanych programów, prowadzonych badań, aktualności ze świata dizajnu oraz pressroom, gdzie zamieszczamy ważne informacje i udostępniamy dziennikarzom zdjęcia.

Od 1 sierpnia 2007 roku w budynku IWP na ul. Świętojerskiej miała być udostępniona pierwsza stała ekspozycja historii polskiego wzornictwa – byłoby to możliwe dzięki podpisanej umowie pomiędzy IWP a Muzeum Narodowym w Warszawie, które przekazałoby w depozyt reprezentatywny fragment kolekcji Ośrodka Wzornictwa. List intencyjny podpisano 12 grudnia, na minutę przed konferencją prasową. Do porozumienia doszło dzięki współpracy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Ministerstwa Gospodarki. Instytut miał zapewnić środki konieczne do utworzenia i wyposażenia ekspozycji oraz jej utrzymania (na początek ponad 1 mln złotych). Muzeum, dzięki dotacji Ministerstwa Kultury, pokryłoby równowartość czynszu za udostępnioną powierzchnię. Spakowane w skrzynie zbiory nie były nigdy udostępniane. Brak wiedzy o jakości polskiej sztuki projektowej marginalizuje jej znaczenie. Dla wszystkich wydaje się to oczywiste. Od połowy bieżącego roku mieliśmy zacząć upowszechnianie wiedzy w oparciu o stałą ekspozycję. Byłby to wielki sukces obu partnerów tego przedsięwzięcia. Byłby – gdyby nie fakt, że Muzeum Narodowe wycofało się – mimo podpisania listu intencyjnego – dwa dni po naszym spotkaniu z mediami. Nie wiem nawet, jak skomentować tę nagłą rezygnację, ale nauczyłam się czegoś ważnego – nawet najcięższa praca nie przyniesie owoców, jeśli zabraknie zdeterminowanego partnera. Nie poddaliśmy się i nadal zabiegamy o większe dofinansowanie, zamierzamy bowiem wrócić do rozmów, mamy tylko nadzieję, że Muzeum równie intensywnie będzie starało się o fundusze umożliwiające mu udostępnienie swojej kolekcji.

Pracujemy bardzo intensywnie. Każdego dnia zespoły powołane do konkretnych projektów: wystaw, wydawnictw, multimediów, raportów, badań i programów spotykają się w naszych salach konferencyjnych i opracowują materiały. Planujemy w 2007 roku wydanie Multimedialnego Słownika Projektantów Polskich oraz rozpoczynamy digitalizację Biblioteki Wzornictwa. Pracownicy nieustannie przechodzą szkolenia z zakresu metodologii prowadzenia projektów. Zatrudniamy nowych specjalistów z dziedzin, które musimy rozwinąć.

PS
Projektu rewitalizacji naszego logotypu podjął się Piotr Zdanowicz (Studio Z&P z Poznania), wracając do starej brązowo-czarnej wersji kolorystycznej. Jego graficzne nawiązanie do polskiej awangardy początku XX wieku, w kontekście naszych działań w nowej rzeczywistości bardzo nam przypadło do gustu. Zaprojektował również kalendarz na 2007 rok. Są w nim m.in. fotografie z Leopoldem Tyrmandem, który, jako urzędnik, ponad 50 lat temu podpisał dokument o utworzeniu IWP, a potem był naszym rzecznikiem prasowym i… pisał Złego w pokoju na Świętojerskiej.

Sprostowanie

Szanowna Redakcjo,
Wbrew twierdzeniom zawartym w artykule pt. Skala problemu (2+3d nr 22) Leopold Tyrmand nie „podpisał dokumentu o utworzeniu IWP”. Stosowne zarządzenie podpisał ówczesny (1950 r.) minister przemysłu lekkiego E. Stawiński, który taką decyzję podjął w porozumieniu z prezesem Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego E. Szyrem i ministrem finansów K. Dąbrowskim. Tyrmand był w tym czasie tylko rzecznikiem prasowym jednego z departamentów MPL, nazywającego się Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji. Inicjatorką powstania i twórczynią IWP była dyrektorka tego Biura, pani Wanda Telakowska, artystka plastyczka, przedwojenna wizytatorka szkół plastycznych w Polsce, gorąca orędowniczka piękna na co dzień dla wszystkich. L. Tyrmand nie tylko nie był rzecznikiem prasowym Instytutu, ale nawet nigdy w nim nie pracował! A Złego pisał w gmachu YMCA przy ul. Konopnickiej 6, gdzie mieszkał do 1954 r. Wydaje mi się, że Instytut Wzornictwa Przemysłowego i prof. Wanda Telakowska swoją działalnością na tyle zasłużyli się kulturze polskiej, że nie trzeba ich podpierać cudzą sławą.

Hanna Swirida



Z żalem i pokorą przyjmujemy do wiadomości wyjaśnienia Pani Hanny Swiridy. Cieszymy się, że czujne oko byłych pracowników IWP nas kontroluje lecz legendy w jakie Instytut obrasta i sprostowania, które do nas docierają z różnych stron często są ze sobą sprzeczne, a nasza wiara w dobre intencje życzliwych często okazują się zawodne. Obiecujemy, będziemy jeszcze czujniejsi.

Tym razem cytowany przeze mnie dokument, na którym widnieje oryginalny podpis Leopolda Tyrmanda posiadamy w oryginale, tak więc nie ma wątpliwości, że to on właśnie dostał polecenie wykonania decyzji o utworzeniu IWP, choć z pewnością wyższy urzędnik formalnie podpisywał dokumenty założycielskie. Na spotakaniu w IWP w dniu 12 grudnia 2006 odczytałam ten dokument in extenso. Mojej pisemnej wypowiedzi na łamach 2+3D można zarzucić tylko tyle, że informacja o Złym została umieszczona, bez tzw. twardych dowodów, a wyłącznie na podstawie informacji od innych byłych pracowników, którzy i tę wersję potwierdzają. No cóż, pamięć ludzka bywa niedoskonała zwłaszcza, że minęło już ponad 50 lat od czasu początków IWP. Nasze archiwa przechowują wiele innych dkumentów, które nigdy nie były dotąd udostępniane, a ich zawartość zaskoczyłaby niejednego i niejedną legendę postawiłaby w ciekawym świetle... Cieszę się, że dobre intencje, (co, do których nie mam wątpliwości) które przyświecały nadesłanemu do państwa sprostowaniu, potwierdzają tezę, że IWP nigdy nie przestał być ważny dla środowiska związanego z projektowaniem.

Co do zasług Pani profesor Wandy Telakowskiej w tworzeniu IWP nie ma chyba żadnych wątpliwości, o mojej atencji do jej osiągnięć. Świadczy o tym tekst w 2+3D , który redakcja zamówiła po wystawie i konferencji, którą w setną rocznicę jej urodzin zorganizowałam zanim zostałam dyrektorem IWP. Miała ona miejsce w Muzeum Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w 2006 roku pod znamiennym tytułem „Moc Osobowości” gdzie udostępniliśmy, też nigdy wcześniej nie publikowane listy do Jarosława Iwaszkiewicza, pokazujące między innymi trudne początki tworzenia tej instytucji, które były udziałem profesor Wandy Telakowskiej. Cieszę się, że obrona dobrego imienia Instytutu i założycieli nie jest tylko moim udziałem.

Beata Bochińska


Wypowiedź Beaty Bochińskiej pt. Skala problemu, z numeru 22 „2+3D” wymaga uzupełnienia.

Nieprawdą jest, iż zbiory Ośrodka Wzornictwa Muzeum Narodowego w Warszawie nigdy nie były udostępniane. Mimo braku stałej galerii i własnej powierzchni ekspozycyjnej od momentu powstania (czyli od 1979 roku) Ośrodek przygotował 17 wystaw – samodzielnie lub we współpracy z innymi instytucjami. W Podchorążówce w Łazienkach zawsze chętnie przyjmowaliśmy wszystkich zainteresowanych wzornictwem, udostępniając nie tylko obiekty, ale także materiały archiwalne i dokumentację fotograficzną. Zbiory wzornictwa zostały spakowane w skrzynie w lipcu 2005 roku, kiedy Muzeum Narodowe straciło budynek Podchorążówki – ale nawet wówczas udało się zorganizować dwie wystawy (obecnie kolekcja jest sukcesywnie rozpakowywana w magazynach w Otwocku). Poza tym Ośrodek Wzornictwa stale wypożycza obiekty na liczne wystawy organizowane przez inne muzea.

Oddanie w depozyt najważniejszego fragmentu kolekcji wzornictwa nie musi być jedynym sposobem na udostępnienie jej publiczności. Nadal nie ustajemy w usiłowaniach zorganizowania galerii wzornictwa.

Oto spis wystaw przygotowanych lub współorganizowanych przez Ośrodek Wzornictwa Nowoczesnego MNW:
1. „Polska Droga do Wzornictwa 1945–1950”, Kordegarda, Warszawa, 1980 (katalog)
2. „Tkanina malowana i drukowana w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie”, Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, 1983 (katalog)
3. „Wzornictwo Przemysłowe w 40-leciu PRL”, BWA Olsztyn, 1984 (katalog)
4. „Polskie Szkło Współczesne”, Instytut Wzornictwa Przemysłowego, Warszawa, 1987 (konkurs i wystawa zorganizowane wspólnie z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego; katalog)
5. „Szkło ze zbiorów Ośrodka Wzornictwa Nowoczesnego Muzeum Narodowego w Warszawie”, Muzeum Techniki, Warszawa, 1993.
6. „Wanda Zawidzka-Manteuffel, Szkło, Ceramika, Tkanina, Grafika”, Muzeum Narodowe w Warszawie, Królikarnia, Warszawa, 1994 (katalog)
7. „Europejskie Szkło Użytkowe (aneks polski)”, Instytut Wzornictwa Przemysłowego, Warszawa, 1995
8. „Spółdzielnia Artystów ŁAD”, Akademia Sztuk Pięknych, Warszawa, 1997, Centralne Muzeum Włókiennictwa, Łódź, 1997/98 (we współpracy z Muzeum ASP w Warszawie i Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi)
9. „Eleonora Plutyńska”, Akademia Sztuk Pięknych, Warszawa, 1998 (katalog).
10. „Polska biżuteria artystyczna z lat 1949–1950 ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Sztuki Złotniczej, Kazimierz Dolny, 1999 (katalog)
11. „Rzeczy pospolite – polskie wyroby 1899–1999”, Muzeum Narodowe, Warszawa, 2000, (wystawa i katalog przygotowany we współpracy z Fundacją „Rzecz Piękna” działającą przy Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie).

12. „Między tradycją a nowoczesnością – Instytut Wzornictwa Przemysłowego w poszukiwaniu tożsamości we wzornictwie”, Instytut Wzornictwa Przemysłowego, Warszawa, 2001 (katalog).
13.–15. „PRODECO” – cykliczne wystawy w latach 2002–2004 towarzyszące konkursowi organizowanemu przez miesięcznik Elle Decoration i Autorski Bank Projektów „Wzornik” (foldery).
16. „W stronę nowoczesności. Polskie wzornictwo po 1956 roku” – wystawa przygotowana we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski, 2005.
17. „W stronę nowoczesności. Wzornictwo polskie po 1956 roku ze zbiorów Ośrodka Wzornictwa Nowoczesnego Muzeum Narodowego w Warszawie” – wystawa przygotowana we współpracy ze Śląskim Zamkiem Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie, 2006 (folder).



Anna Maga
Kustosz Kolekcji Ośrodka Wzornictwa Nowoczesnego MNW

Komentarze

  • MaryellenSteele23
    24 listopada 2011
    zgłoś do moderacji
    Do not enough money to buy a building? Do not worry, just because it's real to receive the loans to solve such kind of problems. Thence get a auto loan to buy all you require.

Szukaj nas na Facebooku

Szukaj